Politika fikcije sa Statisom Gurgurisom

By 23.05.2019Vesti

Politika fikcije sa Statisom Gurgurisom

U sredu 29. maja u Galeriji Artget Kulturnog centra Beograda održaće se okrugli sto sa jednim od vodećih mislilaca književnosti Statisom Gurgurisom.

Politika fikcije sa Statisom Gurgurisom

Okrugli sto u organizaciji Fakulteta za medije i komunikacije nosi naziv “Politics of Fiction: Literary Construction of Reality”, nadovezujući se na razgovor između Statisa Gurgurisa i Obrada Savića koji je objavljen kao uvod u srpsko izdanje Statisove knjige “Da li književnost misli?”.

Sreda, 29. maj u 13h
Galerija Artget, Kulturni centar Beograd
(Trg Republike 5)

Učestvuju:
Statis Gurguris, profesor komparativne književnosti
Neni Panurđia, profesorka klasičnih nauka
Obrad Savić, filozof
Tatjana Rosić, teoretičarka književnosti

Razgovor će se održati na engleskom jeziku.

Statis Gurguris FMK
Statis Gurguris Da li književnost misli?

Statis Gurguris (1958) je teoretičar književnosti čije istraživanje pokriva područja svetske književnosti, književne teorije, teorije modernosti, poetskog diskursa, sekularne kritike i savremene muzike, uglavnom u kontekstu poetike i politike modernosti i demokratije. Profesor je komparativne književnosti na odseku za engleski jezik na Kolumbija Univerzitetu. Bio je predsednik udruženja za savremene studije Grčke, kao i direktor Instituta za komparativnu književnost i društvo. Doktorirao je na komparativnoj književnosti na Kalifornijskom univerzitetu u Los Anđelesu (UCLA) 1990. godine. Autor je studija Freud and Fundamentalism (2010) i Lessons in Secular Criticism (2013), a objavio je i četiri toma poezije na grčkom jeziku. Njegove knjige i tekstovi prevođeni su na francuski, italijanski, turski, grčki, a u prevodu na srpski jezik 2004. godine se pojavila u izdanju Beogradskog kruga njegova knjiga Sanjana nacija: provećenost, kolonizacija i ustanovljavanje moderne Grčke.

“Da li književnost misli?”

Knjiga pokreće pitanje ima li književnost sposobnost da bez spoljnjeg tutorstva pojmovno artikuliše stanje sveta iz kojeg nastaje i kojem se alegorijski obraća. Autor insistira da projekat koji književnost razume kao teoriju nije, strogo govoreći, filozofski. Izumevanje književnosti kao apsolutne teoretske prakse, koje je tradicionalno prepoznato kao romantičarski poduhvat nezamisliv izvan prosvetiteljske problematike, nije ništa drugo do mitopoetska artikulacija antropocentrične, svetovne, društvene imaginacije koju prepoznajemo kao karakterističnu za ovaj istorijski period. U tom smislu, pitanje književnosti kao teorije za antimitsko doba prevazilazi polazišta drevnog spora između poezije i filozofije i ide do radikalnog značaja samog političkog – preciznije, do pitanja kako mi, u vlastitom društveno-istorijskom trenutku, razumevamo, procenjujemo i sprovodimo odnos političkog prema poietičkom.